CHP Milletvekili Ahmet Baran Yazgan

Merhabalar sevgili okurlar,

Rahmetli babamın yıllar önce söylediği bir söz vardır. Ne zaman bir insanın başına, özellikle de toplum önünde olan bir insanın başına tatsız bir olay gelse, o söz aklıma gelir:

“Oturup kalktığın, yediğin içtiğin insanlara dikkat et.”

Babamın bu sözü yıllardır kulağımda küpe olmuştur. Çünkü insan bazen kendi yaptığı bir yanlış yüzünden değil, yanlış insanların yanında bulunduğu için de zor durumda kalabilir.

Son günlerde Edirne CHP Milletvekili Baran Yazgan'la ilgili görüntüleri izledim. Açıkçası üzüldüm. Görüntülerde oldukça çirkin bir tartışma, ağır küfürler, fiziki müdahale ve çeşitli iddialar görülüyor. Olayın gerçekte nasıl geliştiğini, görüntülerin öncesinde ve sonrasında neler yaşandığını elbette bilmiyorum. Yazgan'ın söylediği gibi bir komplo söz konusu olabilir. Kendisi olayın mağduru da olabilir.

Bütün bunların gerçek olup olmadığını hukuk ve olayın tamamına ilişkin deliller ortaya koyacaktır.

Fakat burada benim asıl dikkat çekmek istediğim başka bir mesele var.

Bir milletvekili, kimlerle oturup kalktığına herkesten daha fazla dikkat etmek zorundadır.

Çünkü sıradan bir vatandaşın özel hayatında yaptığı bir tercih ile kamuoyunun önünde bulunan bir milletvekilinin yaptığı tercih aynı şey değildir.

Siyasetçinin özel hayatı, kamu görevi başladığı noktada bir ölçüde kamusal sorumluluğa dönüşür.

Elbette milletvekilinin de özel hayatı vardır. O da arkadaşlarıyla yemek yiyebilir, eğlenebilir, sohbet edebilir. Kimse siyasetçiden manastıra kapanmasını istemiyor. Fakat toplumun önünde bulunan bir insan, özellikle de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde halkı temsil eden bir milletvekili, bulunduğu ortamın ve birlikte olduğu insanların yaratabileceği sonuçları hesaba katmak zorundadır.

Çünkü bazen insanın kendi davranışından çok, yanında duran insanın davranışı konuşulur.

Videodaki kişilerin kullandığı ağır ifadeler ve ortaya çıkan görüntüler son derece rahatsız edici. Üstelik milletvekili olması nedeniyle olayın kamuoyundaki yankısı da doğal olarak çok daha büyük.

Şimdi bir düşünelim.

Bir vatandaş böyle bir ortamda bulunursa, ertesi gün belki birkaç arkadaşı arasında konuşulur ve konu kapanır.

Ama aynı ortamda bir milletvekili varsa?

İşte o zaman mesele büyür.

Kameralar devreye girer, sosyal medya devreye girer, siyasi rakipler devreye girer, gazeteler devreye girer. Birkaç saatlik bir olay, günlerce konuşulan siyasi bir tartışmaya dönüşebilir.

Siyasetçinin yanında taşıdığı en büyük risklerden biri de budur: Yanlış insanlarla çekilmiş tek bir görüntü, yıllarca verdiği emeğin önüne geçebilir.

İnsanın adı bir kere lekelenmeye görsün; temizlemek, lekeyi bırakmaktan çok daha zordur.

Baran Yazgan'ın annesi ve babası benim üniversiteden arkadaşlarımdır. Kendilerini tanırım. Düzgün insanlardır. Bu nedenle bu olay beni ayrıca üzdü.

İnsan ister istemez düşünüyor:

“Böyle düzgün insanların evladının adı neden böyle bir olayın içerisinde geçsin?”

Elbette anne ve babanın düzgün olması, evladının hayatındaki bütün tercihlerden onları sorumlu tutmamızı gerektirmez. Her insan kendi hayatından ve kendi seçimlerinden sorumludur. Fakat bazen insanın ailesinden aldığı değerlerle, hayatının belirli dönemlerinde kurduğu arkadaşlıklar arasında ciddi farklar ortaya çıkabiliyor.

Ve işte burada babamın o eski sözü yeniden karşıma çıkıyor:

“Oturup kalktığın insanlara dikkat et.”

Bu söz aslında sadece ahlaki bir öğüt değil. Günümüz dünyasında aynı zamanda bir itibar yönetimi kuralı haline geldi.

Çünkü artık herkesin cebinde bir kamera var.

Eskiden bir yerde söylenen söz, o odanın duvarları arasında kalabilirdi. Bugün kalmıyor. Bir telefon çıkarılıyor, kayıt düğmesine basılıyor ve birkaç dakika sonra milyonlarca insanın önüne düşebiliyor.

Bugünün dünyasında mahremiyetin duvarları neredeyse kartondan yapılmış durumda.

Bu nedenle özellikle siyasetçilerin, sanatçıların, futbolcuların ve diğer tanınmış kişilerin çok daha dikkatli olması gerekiyor.

Toplumun önünde olan insanların toplum tarafından örnek alınması beklenir.

Bu her zaman adil midir?

Hayır.

Ama gerçek budur.

Bir futbolcu sahada ne yapıyor diye milyonlarca insan bakıyor. Sanatçı nerede eğleniyor, kiminle arkadaşlık ediyor, ne söylüyor diye insanlar takip ediyor. Siyasetçinin ise sadece Meclis'teki konuşması değil, günlük hayatındaki davranışları da mercek altına alınıyor.

Bunun bazen haksızlığa dönüştüğü de doğrudur.

İnsanların özel hayatlarının didik didik edilmesi doğru değildir. Bir kişinin yaptığı her hareketten siyasi sonuç çıkarmak da sağlıklı değildir.

Ama bunun karşı tarafı da var:

Toplumun önünde görev yapan kişi, toplumun kendisine yönelttiği ilgiyi ve denetimi de hesaba katmak zorundadır.

Hele ki milletvekiliyseniz...

Artık sadece kendinizi temsil etmiyorsunuz.

Sizi seçen insanların da bir anlamda emanetini taşıyorsunuz.

Bu nedenle Baran Yazgan'ın gerçekten bir komploya kurban edilip edilmediğini, olayın bütün yönleriyle ne olduğunu bilmiyorum. Bu konuda hüküm vermek de benim işim değil.

Fakat şu soruyu sormakta sakınca görmüyorum:

Bir milletvekili neden kendisini böyle bir ortamın içinde bırakır?

Masumsa bile...

Haklıysa bile...

Komploya kurban gittiyse bile...

O ortamda ne işi vardı?

İşte siyasetçinin bundan sonra kendisine sorması gereken soru belki de budur.

Çünkü bazen mesele “Ben ne yaptım?” sorusuyla bitmez.

Bir de “Ben kimlerleydim?” sorusu vardır.

Ve ikinci soru, birincisi kadar önemlidir.

Rahmetli babam bunu yıllar önce tek cümleyle anlatmıştı.

“Oturup kalktığın insanlara dikkat et.”

Meğer babalar bazı şeyleri bizden çok daha önce biliyormuş.:::

13 Ağustos 2026

Bülent Küçük